Śnieżnik (1425 m. n. p. m.) to król Kotliny Kłodzkiej, jeden z moich ulubionych szczytów w Sudetach. Masyw Śnieżnika jest bardzo rozległy, łatwo tu znaleźć miejsca puste i ciche. Na dodatek schronisko na Hali pod Śnieżnikiem należy do najzacniejszych schronisk sudeckich. Kilka zdjęć Śnieżnika:
Śnieżnik oglądany z wieży widokowej na Czarnej Górze (1205) kwietniową porą.
Z polskiej strony trudno o ciekawe ujęcie Śnieżnika. Za to z czeskiej prezentuje się w pełnej krasie. Zdjęcie zrobione z okolic Podbelki (1307) (tj. Grzbiet Południowy Masywu Śnieżnika) pod koniec sierpnia.
Jw., zbliżenie.
Kilkaset metrów niżej.
Ze schroniska na szczyt idzie się 25-40 min. W zimie odpowiednio dłużej.
Hala pod Śnieżnikiem w styczniu.
Rzut oka na Grzbiet Południowo-Zachodni. Tamtędy wiedzie granica i szlak w stronę Międzylesia. Charakterystyczny stożek to Trójmorski Wierch (1145).
Kotlina Kłodzka ze szczytu Śnieżnika. Biała kreska po prawej stronie, na wysokości horyzontu, to Karkonosze. Zdjęcie z kwietnia.
Grzbiet Południowy (najwyższa tam Susina sięga 1321 mnpm). Wiedzie tamtędy bardzo malowniczy szlak.
Na szczycie znajdują się ruiny wieży widokowej (o tych sprawach innym razem), a na ruinach autor.
Fragment najpopularniejszego podejścia na Śnieżnik (czerwonym szlakiem z Międzygórza). Jego wadą jest to, że przez pierwsze 30min depcze się asfalt. Ale istnieje kilkanaście innych opcji wejścia na Śnieżnik.
Letni wieczór w Międzygórzu.
