Sudety

Studnični hora

Sławek Szymański — Sun, 20 Jul 2008 11:11:54 +0000

Trzeci pod względem wysokości szczyt w Karkonoszach (i w całych Sudetach) – 1554 mnpm. Szczególne wrażenie robi jego wschodnia ściana, doskonale widoczna ze Śnieżki.

Po prawej Studnični hora, po lewej Obří důl (tędy prowadzi szlak z Pecu pod Snezką). Zdjęcie letnie z podejścia na Śnieżkę wykonane.

Na mapie z lat 70-tych widnieje szlak idący jakoś tą krawędzią Studnicznej, którą widać na zdjęciu, ale go niestety zlikwidowali.

Na początku maja z Przełęczy pod Śnieżką.

W listopadowej zamieci.

A tak niepozornie wygląda Studniczna z Równi pod Śnieżką (dokładniej, jesteśmy teraz na szlaku miedzy Śląskim Domem a Lucni Boudą), jesteśmy na wysokości około 1400 mnpm.

Krzyżna Góra

Sławek Szymański — Fri, 18 Jul 2008 14:18:36 +0000

Krzyżna to niska (654 mnpm) górka w Górach Sokolich, u jej stóp położona jest legendarna Szwajcarka. Góry Sokole i Rudawy Janowickie to w ogóle okolice niewysokie, ale bardzo dobrze nadają się do powłóczenia się. A z Krzyżnej rozciągają się piękne panoramy we wszystkich kierunkach, zwłaszcza niemal pełna panorama Karkonoszy.

Z podejścia na Krzyżną.

Na szczycie.

Śnieżka z Krzyżnej. Zdjęcie pochodzi z grudnia.

Zachodnie Karkonosze. Mniej więcej w środku odrobinę wyróżnia się wysokością Wielki Szyszak.

Śnieżka o (grudniowym) zmierzchu. I samoloty nad Czeską Republiką.

Rudawy Janowickie jeszcze w porannych mgłach.

Bouda u Bileho Labe

Sławek Szymański — Tue, 15 Jul 2008 12:42:39 +0000

Ranking w ścisłym sensie to raczej nie jest. Schroniska odwiedzone podzielmy na cztery kategorie: zacne, w porządku, nijakie i rozczarowanie.

Wśród zacnych ma swoje miejsce Bouda U Bileho Labe, znajdująca się w Karkonoszach, w Dolinie Białej Łaby ( a właściwie u końca jej najbardziej malowniczej części). Można tam dojść albo od strony Śnieżki (najpierw do Loucni Boudy, a potem niebieskim w stronę Spindlerovego Mlyna), albo z Przełęczy Karkonoskiej (bardzo blisko, żółtym szlakiem). Do Spindlerovego maszeruje się stamtąd jakąś godzinkę.

Czeskie schroniska mają w Sudetach generalnie kilka przewag nad polskimi: czeskie piwo, czeska kuchnia, przyjazna atmosfera, wyższy standard za podobne pieniądze (kolejność nieprzypadkowa). Z kolei polskie schroniska mają coś, czego u Czechów często nie ma: atmosferę górskich schronisk (a nie pensjonatów, czy wręcz hoteli, choć coraz więcej takich wynalazków i po polskiej stronie). Wspomnienia z Boudy u Bileho Laby mam najświeższe, stąd pewnie jej pierwszeństwo tutaj, ale tak poza tym: położenie, atmosfera, kuchnia i załoga – wszystko zacne!

Droga do Spindlerovego Mlyna (ale można też dołem, asflatem). W oddali Wielki Szyszak.

I jeszcze rzut oka na Dolinę Białej Łaby (Důl Bílého Labe)

Śnieżnik (Glatzer Schneeberg, Králický Sněžník)

Sławek Szymański — Mon, 14 Jul 2008 15:28:02 +0000

Śnieżnik (1425 m. n. p. m.) to król Kotliny Kłodzkiej, jeden z moich ulubionych szczytów w Sudetach. Masyw Śnieżnika jest bardzo rozległy, łatwo tu znaleźć miejsca puste i ciche. Na dodatek schronisko na Hali pod Śnieżnikiem należy do najzacniejszych schronisk sudeckich. Kilka zdjęć Śnieżnika:

Śnieżnik oglądany z wieży widokowej na Czarnej Górze (1205) kwietniową porą.

Z polskiej strony trudno o ciekawe ujęcie Śnieżnika. Za to z czeskiej prezentuje się w pełnej krasie. Zdjęcie zrobione z okolic Podbelki (1307) (tj. Grzbiet Południowy Masywu Śnieżnika) pod koniec sierpnia.

Jw., zbliżenie.

Kilkaset metrów niżej.

Ze schroniska na szczyt idzie się 25-40 min. W zimie odpowiednio dłużej.

Hala pod Śnieżnikiem w styczniu.

Rzut oka na Grzbiet Południowo-Zachodni. Tamtędy wiedzie granica i szlak w stronę Międzylesia. Charakterystyczny stożek to Trójmorski Wierch (1145).

Kotlina Kłodzka ze szczytu Śnieżnika. Biała kreska po prawej stronie, na wysokości horyzontu, to Karkonosze. Zdjęcie z kwietnia.

Grzbiet Południowy (najwyższa tam Susina sięga 1321 mnpm). Wiedzie tamtędy bardzo malowniczy szlak.

Na szczycie znajdują się ruiny wieży widokowej (o tych sprawach innym razem), a na ruinach autor.

Fragment najpopularniejszego podejścia na Śnieżnik (czerwonym szlakiem z Międzygórza). Jego wadą jest to, że przez pierwsze 30min depcze się asfalt. Ale istnieje kilkanaście innych opcji wejścia na Śnieżnik.

Letni wieczór w Międzygórzu.

Śnieżka w listopadzie (Schneekoppe im November)

Sławek Szymański — Sun, 13 Jul 2008 14:24:38 +0000

Zdjęcia pochodzą z listopada zeszłego roku, Śnieżka była już w zimowej szacie. Plan miałem taki, żeby nocą wejść na Sowią Przełęcz (czarnym szlakiem z Karpacza), po czym trawersem minąć Czarny Grzbiet i zejść do Pecu pod Snezką. Stamtąd miałem zamiar wejść na Przełęcz pod Śnieżką przez Obri dul (od południowej strony jeszcze na najwyższy szczyt Sudetów nie wchodziłem, a ta droga wydaje się z góry bardzo ciekawa). Z prognozy meteo wynikało, że w nocy trochę popada, ale nad ranem deszcz ustanie. Wkalkulowałem więc nocny marsz w deszczu z nadzieją, że ranek na grzbiecie powita mnie zacny. Tak się jednak nie stało. Deszcz wprawdzie ustał, ale zaczął padać śnieg, a niedługo potem zaczęło dość mocno wiać. Śniegu na grzbiecie było dużo więcej niż przewidywalem, szlak był nieprzetarty, więc szło się ciężko. Zrezygnowałem w tej sytuacji ze schodzenia do Pecu i poszedłem prosto na Śnieżkę otwartym na wiatr Czarnym Grzbietem, co było błędem. Lepiej było pójść trawersem od południa (bo wiało od północy) i wejść na szczyt żółtym szlakiem prowadzącym od Pecu. To jednak stało się jasne dopiero po fakcie, bo początkowo wydawało się, że wiatr nie będzie taki mocny, a nawet, że jakby słabnie (to była chyba moja wyobraźnia).

Listopadowy świt na Sowiej Przełęczy. Po lewej Skalny Stół (1281mnpm). Tutaj było jeszcze dość spokojnie i nawet śnieg nie padał. Przysłowiowa cisza przed burzą.

Powoli wchodzę na Czarny Grzbiet. Widoczność coraz gorsza, wiatr coraz silniejszy, śnieg coraz gęstszy.

Ostatnie zdjęcie na Czarnym Grzbiecie. Chwilę potem nie było już mowy o wyciąganiu aparatu. Zawinąłem go w ręcznik i reklamówkę i schowałem głęboko do plecaka. Na samym grzbiecie w najgorszych momentach nie mogłem się odwrócić w stronę wiatru, widoczność sięgała może pół metra. Chcąc odpocząć musiałem odwracać się plecami do wiatru i mocno zapierać w śniegu. Nie udało mi się nawet wysikać, bo spodnie przypominały sopel lodu (na szczęście tylko z zewnątrz). W ogóle ekwipunek (czyli windstopper, ciepły polar i moje niezawodne buty) sprawił, że czułem się dość komfortowo. Byłem też psychicznie przygotowany na załamanie pogody (mimo prognozy), bo Karkonosze są o tej porze roku zdradliwe. Niemniej jednak były to ciężkie chwile. Szczyt zobaczyłem dopiero, kiedy na niego wszedłem – dosłownie. Przy dobrej pogodzie ta trasa zajmuje około godziny, ja szedłem prawie 3 godziny. Generalnie, wędrówka Carnym Grzbietem w tych warunkach byla jednym z głupszych pomysłów, na jakie wpadłem.

W schronisku na Śnieżce (a właściwie w bufecie) nie było żywej duszy (z wyjątkiem obsługi). Posiliłem się, trochę podsuszyłem. Po godzinie dobił pewien starszy pan, który wszedł przez Kocioł Łomniczki (też dość głupi pomysł). W międzyczasie wiatr osłabł i wyjrzało nawet słońce.

Obri dul – wedle pierwotnego planu tędy miałem wchodzić.

Podejście na Śnieżkę od strony Śląskiego Domu (tj. czerwonym szlakiem).

Przełęcz pod Śnieżką i Śląski Dom. Po prawej krawędź Kotła Łomniczki.

Studnici Hora (1554 mnpm, trzeci pod względem wysokości szczyt Sudetów), zamykająca Obri dul od zachodu.

Po lewej Czarny Grzbiet (nieco się już tam przejaśniło), po prawej Śnieżka.

Podejście na Śnieżkę od strony Śląskiego Domu.

Po południu pogoda bardzo się poprawiła. Śnieżka po prawej, po lewej Czarny Grzbiet.

Biały Jar, powoli schodzę do Karpacza. A pomysł z zejściem do Pecu mam zamiar zrealizować jeszcze przed nadejściem jesieni.

Wielki Szyszak (Vysoke Kolo, Hohes Rad)

Sławek Szymański — Thu, 10 Jul 2008 15:56:04 +0000

Najwyższy szczyt zachodniej części Karkonoszy (1509 m. n. p. m.). Niemcy nazywają go Hoches Rad czyli Wysokie Koło i taka jest też nazwa czeska (Vysoke Kolo). Z kolei Śmielec (1424 m. n. p. m.) zwie się po niemiecku Große Sturmhaube czyli…. Wielki Szyszak (po czesku: Velký Šišák). Pełna odpowiedniość nazw zostaje natomiast zachowana w przypadku Małego Szyszaka (1440 m. n. p. m.): Kleine Sturmhaube po niemiecku i Malý Šišák po czesku. Nie udało mi się dowiedzieć skąd ta dziwna rozbieżność nazw w przypadku Wielkiego Szyszaka…

Wielki Szyszak z okolic Krkonosa (1330) letnią porą. Nad Szyszakiem zbierają się chmury, jego dobrzy znajomi.

Jesteśmy w okolicy Słonecznika (czyli relatywnie niedaleko Śnieżki, tuż przy krawędzi Kotła Wielkiego Stawu). Wielki Szyszak zaprasza z oddali.

Wielki Szyszak (po lewej) i Śnieżne Kotły (po prawej) ze Śmielca (1424).

Widok na wschodnią część Karkonoszy ze szczytu Wielkiego Szyszaka. W oddali wychyla się Śnieżka. Po prawej pomnik ku czci cesarza Wilhelma I.

Podejście na szczyt na początku maja; jak na patelni widoczne Kozi Hrbety (zaczynają się charakterystycznym stożkiem na środku zdjęcia, po lewej od niego Mały Szyszak 1436 mnpm), najwyższa góra po lewej to Lucni Hora (czyli drugi pod względem wysokości szczyt Sudetów – 1555 mnpm, na starszych mapach ma o 8 metrów mniej i tym samym trzecie miejsce)

Z wyjątkiem zimy, szlak (czerwony) prowadzi północnym trawersem Szyszaka, a na szczyt nie wolno wchodzić. Zdjęcie pochodzi z lipca.

To samo miejsce na początku maja. Zimą to lawiniaste miejsce, chodzi się po południowej stronie.